Μαχάτμα Γκάντι

των Μάριου Μωραΐτη & Δημήτρη Ντάλλα (Γ3)

 

 

Ο Μαχάτμα Γκάντι γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869 στο  Πορμπαντάρ, στη δυτική Ινδία κοντά στην επαρχία Γκουτζάρατ. Όταν ο Γκάντι έχασε τον πατέρα του εισήλθε στο Κολλέγιο Samaldas, αλλά αφού απέτυχε μετέβη στο Λονδίνο για να σπουδάσει νομική.

Μετά από υπόσχεση  που έδωσε στην μητέρα του συνέχισε να είναι χορτοφάγος και να απέχει από την οινοπνευματοποσία. Παρόλα αυτά υιοθέτησε και κάποιες αγγλικές συνήθειες. Ο Γκάντι συμμετείχε στην Ένωση Χορτοφάγων του Λονδίνου,όπου επηρεάστηκε από την πρόταση ενός Χριστιανού φίλου του να διαβάσει την Βίβλο.

 

Όταν ο Γκάντι επέστρεψε στην Ινδία πληροφορήθηκε το θάνατο της μητέρας του, πράγμα το οποίο τον επηρέασε συναισθηματικά. Στη συνέχεια αποφάσισε να ανοίξει δικηγορικό γραφείο στην Βομβάη. Μετά από αποτυχίες του στην Ινδία και μετά από πρόταση της Dada Abdulla & Co αποφάσισε να πάει στην Ν. Αφρική για μία δικαστική υπόθεση.

Την εποχή εκείνη ο Γκάντι και όλοι οι έγχρωμοι αντιμετωπίζονταν με εχθρική διάθεση.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απόφασή του να ασχοληθεί με τα πολιτικά. Τότε εφάρμοσε την τεχνική παθητικής αντίστασης, επηρεασμένος από τον Ρώσο  Λέοντα Τολστόι και από το παράδειγμα του Ιησού Χριστού.

 

Αφού κατάφερε να πείσει την Νοτιοαφρικανική Ένωση για την θέσπιση μεταρρυθμίσεων προς τους Ινδούς συμπατριώτες του αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ινδία. Επικεντρώθηκε κυρίως στην μετανάστευση πολλών συμπατριωτών του στις βρετανικές αποικίες, ταξιδεύοντας από περιοχή σε περιοχή. Μετά τη συνέλευση όλων των Ινδών ηγετών, αποφασίστηκε η κατάργηση της επαγγελματικής μαθητείας την 31η Μαΐου 1917. Εν συνεχεία ο Γκάντι όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής, μετά την περίοδο του Μεσοπολέμου.

 

Τέλος, ο Μαχάτμα Γκάντι δολοφονήθηκε στο Ν. Δελχί στις 30 Ιανουαρίου 1948 από έναν εθνικιστή Ινδό ονόματι Γκόντσε.

 

Πηγή: Wikipedia

B' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ:  ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

του Σπύρου Γκριμόπουλου (Γ1)

 

Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος διήρκεσε από το 1939-1945 και θεωρείται ο πιο αιματηρός πόλεμος που έχει καταγραφεί στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σε αυτόν τον πόλεμο συμμετείχαν οι πιο ισχυρές χώρες του κόσμου.

Την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 τα γερμανικά στρατεύματα πέρασαν τα πολωνικά σύνορα, ενώ στις 3 Σεπτεμβρίου η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία και η Ινδία κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας. Τις χώρες αυτές ακολούθησαν η Νότια Αφρική και ο Καναδάς που κήρυξαν πόλεμο εναντίον της Γερμανίας στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα.

Η Ιταλία είχε κηρυχθεί μη εμπόλεμη, καθώς είχε δηλώσει στη Γερμανία από τις 15 Αυγούστου ότι θα ήταν σε θέση να συμμετέχει μόνο μετά το 1942. Το φθινόπωρο του 1940 ο Χίτλερ εξανάγκασε τη Ρουμανία και την Ουγγαρία να προχωρήσουν στον Άξονα για να θέσει στη διάθεσή του τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας. Αυτή η κίνηση εξόργισε το Μουσολίνι ο οποίος θεωρούσε τα Βαλκάνια ζώνη ιταλικής επιρροής. Ο ιταλός δικτάτορας αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας, παρά την αντίθετη γνώμη του αρχηγού του ιταλικού γενικού επιτελείου, στρατάρχη Μπαντόλιο, και χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στις αποθαρρυντικές εκθέσεις της ιταλικής κατασκοπίας. Tα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ο ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα επέδωσε το τελεσίγραφο που ζητούσε την άδεια από την Αθήνα  για ελεύθερη διέλευση των  Ιταλικών στρατευμάτων προς την Αίγυπτο, ενώ την  ίδια στιγμή τα εν λόγω στρατεύματα  περνούσαν τα σύνορα της Αλβανίας, αδιαφορώντας για τη θέση της Ελλάδος. Την ίδια μέρα ο Χίτλερ συναντήθηκε με τον Μουσολίνι στη Φλωρεντία, τον ενημέρωσε για την επίθεση και τον διαβεβαίωσε πως η κατάληψη της Ελλάδας και των νησιών του Αιγαίου θα είναι παιχνίδι σε περίπτωση που οι Έλληνες αντισταθούν. Ο Μουσολίνι ονειρευόταν μια εύκολη και θριαμβευτική πορεία προς την Αθήνα. Ωστόσο, η επιλεκτική μεραρχία αλπινιστών Γιούλια, αφού εισχώρησε αιφνιδιαστικά με τα άρματά της συνετρίβη στη μάχη του Μετσόβου και υποχώρησε άτακτα. Στις 22 Σεπτεμβρίου, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε την Κορυτσά την οποία υπερασπίζονταν 6 ιταλικές μεραρχίες με 72.000 άνδρες. Ακολούθησαν η κατάληψη του Αργυρόκαστρου που αποτελούσε την βάση της ιταλικής στρατιάς, καθώς και του λιμανιού των Αγίων Σαράντα το οποίο είχε μετονομάσει ο Μουσολίνι σε Πόρτο Έντα. Η ιταλική αντεπίθεση που σημειώθηκε την επόμενη άνοιξη δεν βελτίωσε την ιταλική θέση, αλλά ανέκοψε την ελληνική προέλαση.

Ο Ιερός Λόχος

των Πάολα Παλούκα και Περαματζή Ελισσάβετ (Γ3)

 

Ο Ιερός Λόχος ήταν η πρώτη οργανωμένη στρατιωτική μονάδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 που ιδρύθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Έδρα τους ήταν η Φωξάνη, μία πόλη στα όρια της Μολδαβίας με τη Βλαχία. Στη δημιουργία της συνέβαλλαν κυρίως εθελοντές σπουδαστές των ελληνικών παροικιών της Μολδοβλαχίας και της Οδησσού, οι οποίοι κατά τη γνώμη του Υψηλάντη θα αποτελούσαν την ψυχή και το στήριγμα του στρατού του.

Η σημαία του Ιερού Λόχου ήταν τρίχρωμη και κάθε χρώμα συμβόλιζε κάτι διαφορετικό, το κόκκινο τον πατριωτισμό, το λευκό την αδελφοσύνη και το μαύρο τη θυσία.

Η σημαία του Ιερού Λόχου

 

Οι ξιφολόγχες και οι καραμπίνες ήταν τα εφόδια των ανδρών του Ιερού Λόχου. Οι στολές τους αποτελούσαν μίγμα ελληνικής και ευρωπαϊκής στολής. Το μαύρο ύφασμα από το οποίο ήταν φτιαγμένες ήταν η αιτία για να ονομαστούν μελανοφόροι ή μαυροφόροι. Η φράση Ελευθερία ή Θάνατος και το σήμα της νεκροκεφαλής με χιαστί οστά συμβόλιζαν τη νίκη πάνω στον θάνατο.

Το σήμα της νίκης πάνω στο θάνατο

Ο Όρκος των σπουδαστών που δεν είχαν καμία στρατιωτική εμπειρία έγινε στον ναό της Φωξάνης και ήταν  εξής:

«Ως Χριστιανός ορθόδοξος και υιός της ημετέρας Καθολικής Εκκλησίας, ορκίζομαι στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της Αγίας Τριάδας να μείνω πιστός εις την Πατρίδα μου και εις την Θρησκείαν μου.
Ορκίζομαι να ενωθώ με όλους τους αδελφούς μου Χριστιανούς δια την ελευθερίαν της Πατρίδος μας.
Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και Πατρίδος μου.
Να αποθάνω μετά των αδελφών μου υπέρ της Ελευθερίας της Πατρίδος και της Θρησκείας μου.
Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αδελφόν μου, εάν τον εύρω προδότην της Πατρίδος μας. Να υποτάσσομαι στον υπέρ της Πατρίδος μου αρχηγόν, Να μη βλέψω εις τα όπισθέν μου, εάν δεν αποδιώξω τον εχθρόν της Πατρίδος και Θρησκείας μου. Να λάβω τα όπλα εις κάθε περίστασιν, ευθύς μόλις ακούσω ότι ο Αρχηγός μου εκστρατεύει κατά των τυράννων και να συγκαταφέρω άπαντας τους φίλους και γνωρίμους μου εις το να με ακολουθήσωσιν. Να βλέψω πάντοτε τους εχθρούς μου με μίσος και με περιφρόνησιν. Να μη παρατήσω τα όπλα προτού να ιδώ ελευθέραν την Πατρίδα μου και εξολοθρευμένους τους εχθρούς της.
Να χύσω το αίμα μου, ίνα νικήσω τους εχθρούς της θρησκείας μου ή ν΄ αποθάνω ως μάρτυς δια τον Ιησού Χριστόν. Ορκίζομαι τέλος πάντων εις το της Θείας Μεταλήψεως φοβερόν Μυστήριον ότι θα υστερηθώ της Αγίας Κοινωνίας εις την τελευταία μου εκείνην ώρα, εάν δεν εκτελέσω απάσας τας υποσχέσεις, τας οποίας έδωσα ενώπιον της εικόνος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού».

Πηγή: Wikipedia

 

 

Το κάψιμο των μαγισσών στο Μεσαίωνα

του Δημήτρη Αυγερινού (Γ1)

            Στις αρχές του 16^ου αιώνα, άρχισε να δημιουργείται στην Ευρώπη μια ατμόσφαιρα κρίσης, απόγνωσης και υστερίας, καθώς άρχισαν να καταφθάνουν νέες ασθένειες, προερχόμενες από την Αμερική μετά τα ταξίδια του Κολόμβου και των άλλων θαλασσοπόρων. Μέσα σε αυτό το πανδαιμόνιο, η επονομαζόμενη «Ιερά Εξέταση» άρχισε να αποκτά δύναμη και οι δομινικανοί μοναχοί ανέλαβαν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να σταθεί εμπόδιο στο έργο τους.

Μάγισσα, μάγισσα, κάψτε την... (Πηγή εικ. http://theviewfromcullingworth.blogspot.gr/2011/05/witch-witch-burn-her-burn-her-comment.html)

            Οι δύο σημαντικότεροι ιεροεξεταστές στη Γερμανία ονόματι Institoris και Sprenger έγραψαν ένα βιβλίο με τίτλο «Malleus Maleficarum» (το Σφυρί κατά των Μαγισσών) το οποίο εκδόθηκε το 1486 και περιέγραφε την υποτιθέμενη δράση των μαγισσών. Οι δραστηριότητες μιας μάγισσας σύμφωνα με το «Σφυρί» ήταν μυστικές συμφωνίες και συνεδριάσεις με τον Σατανά, καθώς και η γνωστή σε όλους πτήση στον ουρανό με σκουπόξυλο. Πέρα από αυτά, οι μάγισσες είχαν και άλλες απόκρυφες «δυνάμεις», όπως ο έλεγχος των καιρικών φαινομένων, η ξηρασία, η μεταμόρφωση ανθρώπων και ζώων καθώς και η καταστροφή σπιτιών με κεραυνούς.

            Τη λύση στο πρόβλημα έδωσαν οι διάφοροι ηγεμόνες οι οποίοι διέταξαν οι ύποπτοι για μαγεία να καίγονται στην πυρά έτσι, ώστε να διαλυθούν οι δυνάμεις τους και να λυτρωθεί ο λαός από τις συμφορές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων, κυρίως γυναικών (κάποιες από τις οποίες να ήταν απλές θεραπεύτριες). Οι περισσότερες καταγγελίες γίνονταν από γείτονες είτε εκδικητικούς είτε θρησκόληπτους. Ο νόμος ήταν ο εξής: ο ύποπτος που έχει άμεση επικοινωνία με τον Σατανά τιμωρείται με καύση μπροστά στο στο πλήθος. Εδώ αξίζει να σημειωθεί και η περίπτωση της περίφημης Ιωάννας της Λωρένης, η όποια ισχυριζόταν ότι έβλεπε οράματα με αποτέλεσμα να στιγματιστεί ως μάγισσα και να εκτελεσθεί.

            Στις μέρες μας η εικόνα της μάγισσας διαφέρει κατά πολύ από την εικόνα της άλλοτε. Σήμερα, μάγισσα νομίζουμε ότι είναι μια ηλικιωμένη, αναμαλλιασμένη και ξεδοντιάρα γυναίκα που ζει απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Βέβαια, άλλες οι αντιλήψεις τότε και άλλες τώρα…

 

Πηγές:

http://www.sfrang.blogspot.gr

http://www.slideshare.net/ezareva/ss-6991987

http://www.theviewfromcullingworth.blogspot.gr

 

ΟΙ  ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ

Από τη μαθήτρια του Γ3, Αγγελική Πομώνη

Από τα τέλη του 19^ου αιώνα και  κυρίως στις αρχές του 20^ου ένα δυναμικό κίνημα διεκδίκησης της γυναικείας ψήφου αναπτύσσεται αρχικά στην Αγγλία και στις ΗΠΑ και εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες που διεκδικούν το δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται ονομάζονται «ΣΟΥΦΡΑΖΕΤΕΣ»  από την αγγλική λέξη «suffrage» που σημαίνει ψήφος.

4/3/1912: Σουφραζέτες πραγματοποιούν πορεία στους δρόμους του Λονδίνου και σπάνε κάθε παράθυρο που βρίσκουν στο διάβα τους επειδή η Αγγλική Κυβέρνηση δεν τους χορηγεί δικαίωμα ψήφου (Πηγή εικ. http://Portal.environment.gr)

 

Οι σουφραζέτες αργότερα μετονομάστηκαν σε φεμινίστριες.

Στην Ελλάδα η πρώτη φωνή για τη γυναικεία ψήφο ήρθε από την πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφο την  Καλλιρρόη Παρρέν Σιγανού  η οποία εξέδιδε από τον Μάρτιο του 1887 για τριάντα χρόνια  την « Εφημερίδα των Κυριών». Η εφημερίδα αυτή ήταν η πρώτη στην οποία έγραφαν μόνο γυναίκες.
 Οι Ελληνίδες σουφραζέτες πάλεψαν πολύ για να διεκδικήσουν τη ψήφο και ήρθαν αντιμέτωπες με περιπαικτικά και υβριστικά σχόλια των ανδρών όπως «Αι γυναίκαι είναι πετεινόμυαλαι και ελαφραί. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώμεν»!

Καλλιρρόη Παρρέν Σιγανού

Πηγή εικ. http://agonigrammi.wordpress.com                                     

Οι πρώτες Ελληνίδες ψηφίζουν

Πηγή εικ. http://agonigrammi.wordpress.com 

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα « Νέα Ημέρα » της 20^ης Μαρτίου 1928.

«Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς  με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι΄ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω. Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχήν εκείνην ημέρα να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Το δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται αναγνωρίσθηκε τελικά στις Ελληνίδες το 1952 και στις εκλογές του 1953 εκλέγεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, η Ελένη Σκούρα, ενώ το 1956 η Λίνα Τσαλδάρη γίνεται η πρώτη Ελληνίδα υπουργός.

Πηγή: www.google.gr

   

Η Μικρασιατική Καταστροφή της Ελισσάβετ Περαματζή (Γ3)   Μικρασιάτες έλληνες περιμένουν στο λιμάνι της Σμύρνης κάποιοι πλοίο, για να σωθούν

Αύγουστος και Σεπτέμβριος  του 1922, η καταστροφή της Σμύρνης από τους Τούρκους. Ημέρα λύπης για πολλούς ανθρώπους. Άνθρωποι οι οποίοι έχασαν τα σπίτια τους, την περιουσία τους, άνθρωποι οι οποίοι έχασαν την πατρίδα τους, τις οικογένειές τους, αλλά πάνω από όλα άνθρωποι, οι οποίοι έχασαν την  ίδια τους τη ζωή.

Η ολοκληρωτική κατάρρευση  του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία και ύστερα η εισβολή των Τούρκων στην πόλη μαζί με το Μουσταφά Κεμάλ ήταν η επισφράγιση αυτής της καταστροφής.

Ο Διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού, Νικόλαος Τρικούπης, ήταν υπεύθυνος για την κατάρρευση του μετώπου. Ο ίδιος συνελήφθη και επέστρεψε στην Ελλάδα κατά την ανταλλαγή αιχμαλώτων το 1923, οπότε και αποστρατεύθηκε, χωρίς ποτέ να κληθεί σε απολογία.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου, κάθε μέρα 30.000 άτομα κατέφθαναν στην Σμύρνη. Τα τρένα δούλευαν αδιάκοπα κάνοντας αμέτρητα δρομολόγια καθημερινά. Υπήρχε φοβερή αναστάτωση, ανησυχία και ένταση. Καταγεγραμμένη έχει μείνει η απάντηση του Έλληνα Υπάτου Αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη  στον πρώην Νομάρχη Λέσβου και Διοικητή Χίου Γεώργιο Παπανδρέου ο οποίος δήλωσε: «Καλύτερα να μείνουν εδώ, να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα».

Ο εμπρησμός της Σμύρνης

 



Στις 31 Αυγούστου ξέσπασε η φωτιά την οποία είχαν βάλει οι Τούρκοι. Η φωτιά εκδηλώθηκε στην Αρμενική συνοικία. Οι Τούρκοι είχαν με το μέρος τους τον άνεμο, που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία, και με την βενζίνη που ράντιζαν τα σπίτια είχαν κάψει τα πάντα. Οι μόνες συνοικίες που δεν πειράχτηκαν καθόλου ήταν η μουσουλμανική και η εβραϊκή.  Κάτι το οποίο είμαι σίγουρη πως θα σας συγκλονίσει είναι πως οι Τούρκοι ανατίναξαν την εκκλησία του Αγ. Νικολάου στην οποία είχαν καταφύγει γυναικόπαιδα μόνο και μόνο για να σωθούν. Δεν αποτελούσαν καμία απειλή για τον τουρκικό στρατό, ήταν απλά άμαχα παιδιά και άμαχες γυναίκες, όμως κατά την δική τους κρίση έπρεπε να πεθάνουν.

Το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα αναχωρεί στις 3 Σεπτεμβρίου. Την επόμενη μέρα αναχωρούν και οι ελληνικές Αρχές της Σμύρνης. Η Σμύρνη πια δεν έχει καμία ελπίδα. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Μέσα σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, η περήφανοι Μικρασιάτες υποχρεώθηκαν να φύγουν από τον τόπο τους (δηλαδή την Μικρά Ασία) και να ξεκινήσουν μία νέα ζωή σε ένα νέο τόπο (στην Ελλάδα) η οποία ήταν ξένη γι’ αυτούς.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/, λήμμα Καταστροφή της Σμύρνης 

 

Μαρίνος Αντύπας (1872-1907)

Από τους μαθητές: Βόλακ Σταύρο, Γκοσδή Χρήστο και Ρονιώτη Σπύρο

Ο Μαρίνος Αντύπας, γιος του Σπύρου Αντύπα, μαραγκού, γλύπτη και τεχνίτη ξύλου, και της Αγγελίνας Κλαδά, γεννήθηκε το 1872 στα Φερεντινάτα, ένα μικρό ορεινό χωριό στην Κεφαλονιά. Ο Μαρής, όπως τον φώναζαν στη πατρίδα του,  είχε αρκετή τρέλα ώστε να βαφτίσει στην αυγή του 20ου αιώνα δύο κοριτσάκια με τα ονόματα Επανάσταση και Αναρχία.  Στη συνέχεια σπούδασε νομικά στην Αθήνα όπου έμπλεξε με το σοσιαλισμό. Ενώ πολέμησε εθελοντικά εναντίον των Τούρκων κατά την επανάσταση του 1896 όπου και τραυματίστηκε στο στήθος και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά ήταν ένας από του οργανωτές συλλαλητηρίου στην Ομόνοια το οποίο κατήγγειλε τις ευθύνες των μεγάλων δυνάμεων της μοναρχίας για την ήττα κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Γι’ αυτή του κίνηση συνελήφθη  και πέρασε από δίκη στην οποία καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Όταν αποφυλακίστηκε επέστρεψε στην Κεφαλονιά και δραστηριοποιήθηκε για να δημιουργηθεί μια νέα πολιτική κίνηση, ενώ εξέδωσε την εφημερίδα “Ανάσταση”  που προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις στους αριστοκρατικούς κύκλους του νησιού με αποτέλεσμα να συλληφθεί ο συντάκτης της και να διακοπεί η κυκλοφορία της από το πρώτο κιόλας φύλλο. Έτσι ο Αντύπας πήγε στο Βουκουρέστι και συναντήθηκε με κάποιον θείο του τον οποίο έπεισε να αγοράσει μια μεγάλη έκταση γης στο Θεσσαλικό κάμπο. Εκεί αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εξαθλιωμένων αγροτών της Θεσσαλίας. Οι ενέργειές του προκαλούν το μίσος των τσιφλικάδων, που προσπαθούν να τον εκμηδενίσουν. Επίσης,  λίγο αργότερα  πήγε σαν διευθυντής και άρχισε να επεξεργάζεται προτάσεις επί του αγροτικού ζητήματος και να τις διαδίδει. Μάλιστα γι’ αυτή τη δράση δέχτηκε πιέσεις  τόσο από την αστυνομία όσο και από την νομαρχία και τελικά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση με τη κατηγορία ότι επιτέθηκε στον τσιφλικά Σλήμαν ο οποίος οργάνωσε και τη δολοφονία του. Τη νύχτα της 8ης Μαρτίου 1907 δολοφονήθηκε στο χωριό Πυργετός της Ραψάνης στη Θεσσαλία. Η δολοφονία του οργανώθηκε από τους μεγαλοτσιφλικάδες της Θεσσαλίας που έβλεπαν τον Αντύπα να οργώνει το κάμπο και να μεταφέρει το επαναστατικό του μήνυμα στους Κολίγους. Εκτελεστικό όργανο των τσιφλικάδων ήταν ο Ιωάννης Κυριακός  έμπιστος επιστάτης του μεγαλοτσιφλικά Σλήμαν, ο οποίος  πυροβόλησε πισώπλατα με δίκαννο όπλο τον Αντύπα. Τα τελευταία λόγια  που είπε ο Αντύπας ξεψυχώντας στην αγκαλιά του ξαδέρφου του Παναγιώτη Σκιαδαρέση ήταν το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης: “ΙΣΟΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” .